Depresja: objawy psychiczne i fizyczne. Kiedy ciało i dusza wołają o pomoc
- Anna Sawicka
- 6 dni temu
- 4 minut(y) czytania
Budzisz się rano, a właściwie wyciągasz się z płytkiego, niespokojnego snu. Patrzysz w sufit i czujesz, że powietrze w pokoju nagle zgęstniało, stając się trudnym do oddychania kisielem. Twoje ciało jest ciężkie, jakby grawitacja działała na Ciebie z podwójną siłą. Jeśli ten stan trwa tygodniami, prawdopodobnie szukasz odpowiedzi. Wpisując w wyszukiwarkę frazę „depresja objawy psychiczne i fizyczne”, szukasz potwierdzenia, że nie zwariowałeś. Że to, co czujesz, ma swoją nazwę.
Pozwól, że opowiem Ci historię Anny. Nie jest to historia o nagłym upadku, ale o powolnym gaśnięciu, w którym być może odnajdziesz kawałek siebie.
Gdy kolory blakną – jak Anna traciła siebie
Anna nie obudziła się pewnego dnia „chora”. To działo się powoli. Była aktywną graficzką, duszą towarzystwa, uwielbiała zapach porannej kawy i szelest kartek w nowej książce. Ale pewnego dnia te rzeczy przestały cokolwiek znaczyć.
Na początku myślała, że to tylko przepracowanie. Jednak z czasem objawy psychiczne depresji zaczęły przejmować kontrolę nad jej życiem:
Anhedonia – życie za brudną szybą: Anna pamięta dzień, w którym poszła na urodziny przyjaciółki. Wszyscy się śmiali, muzyka grała, a ona siedziała na kanapie, czując się jak aktorka w źle napisanej sztuce. Patrzyła na radość innych i czuła... nic. Pustkę. Świat stracił barwy, stał się szary i płaski. To właśnie anhedonia – utrata zdolności odczuwania przyjemności. Anna czuła się, jakby oddzielała ją od życia gruba, brudna szyba.
Mgła, która kradnie słowa: W pracy stała się „niewidzialna”. Patrzyła w monitor, a proste zadanie, które kiedyś zajmowało jej 15 minut, teraz ciągnęło się godzinami. Myśli grzęzły w gęstej mgle. Bała się, że ktoś zauważy jej niekompetencję, co tylko nakręcało spiralę lęku.
Wewnętrzny Sędzia: Najgorsze były wieczory. Wtedy do głosu dochodziło poczucie winy. „Inni mają gorzej, wojny, choroby, a ty leżysz i nie możesz umyć naczyń. Jesteś leniwa” – szeptał głos w jej głowie. Anna nie wiedziała wtedy, że to nie jej charakter, a depresja i jej objawy psychiczne zniekształcają jej obraz samej siebie.
Kiedy ciało krzyczy głośniej niż myśli
Anna przez miesiące ignorowała swój smutek, ale nie mogła zignorować ciała. Bo depresja to nie tylko „problem w głowie”. To choroba całego organizmu. Anna stała się stałym bywalcem przychodni. Odwiedziła gastrologa, kardiologa i ortopedę.
Dlaczego? Ponieważ depresja daje objawy fizyczne, które potrafią być mylące i bolesne:
Ból, którego nie widać w badaniach: Annę potwornie bolały plecy i kark. Czuła nieustanne napięcie, jakby nosiła na barkach niewidzialny plecak z kamieniami. Do tego dochodziły ściski żołądka przed wyjściem z domu. Lekarze rozkładali ręce: „Jest pani zdrowa, to tylko stres”. Ale ból był prawdziwy. Była to somatyzacja – emocje, które nie znalazły ujścia słowami, zamieniły się w cierpienie ciała.
Ołowiane zmęczenie: Nieważne, czy spała 4 czy 14 godzin – budziła się wyczerpana. Mycie włosów stawało się wyzwaniem porównywalnym z maratonem. Czuła, że jej ręce i nogi są z ołowiu. Przestała sprzątać, bo odkurzanie wydawało się czynnością ponad siły. Jej mieszkanie powoli zaczęło przypominać stan jej umysłu – zapanował w nim chaos.
Zaburzony rytm: Nocami Anna gapiła się w sufit, analizując swoje porażki, a w dzień walczyła z niekontrolowaną sennością. Jedzenie straciło smak, więc jadła byle co, albo nie jadła wcale, co dodatkowo osłabiało jej organizm.
To błędne koło było wycieńczające. Depresja i jej objawy fizyczne napędzały lęk, a lęk powodował jeszcze większe napięcie mięśni i ból.
Poszukiwanie drogi wyjścia
Przełom nie nastąpił nagle. Nie było fanfar. Był moment cichej desperacji, kiedy Anna wpisała w telefon: „depresja objawy psychiczne i fizyczne jak leczyć”. Zrozumiała, że nie jest leniwa. Jest chora.
Zaczęła szukać. Droga do zdrowia była kręta. Próbowała suplementacji magnezem, by „mieć więcej energii”. Zmusiła się do kilku wizyt na jodze, ale zrezygnowała, czując się zbyt przytłoczona. Rozważała farmakoterapię. Każda z tych rzeczy była jakimś krokiem, ale Anna czuła, że wciąż walczy ze sobą, zamiast się zrozumieć.
W trakcie tych poszukiwań trafiła na informacje o pracy z emocjami poprzez ciało. Przeczytała o metodzie EFT (Emotional Freedom Techniques), polegającej na opukiwaniu punktów meridianowych. Na początku podeszła do tego sceptycznie – jak stukanie palcami może pomóc na tak ogromny ból istnienia?
Jednak pewnego wieczoru, gdy lęk ściskał jej gardło tak mocno, że nie mogła oddychać, spróbowała. Zaczęła opukiwać punkt na dłoni, powtarzając: „Mimo że czuję ten paraliżujący lęk, akceptuję to, że teraz tak mam”.
To nie zadziałało jak magiczna różdżka, która wymazała depresję w sekundę. Ale stało się coś ważnego. Po kilku minutach oddech Anny się pogłębił. Ścisk w żołądku zelżał. EFT stało się dla niej jednym z narzędzi – obok rozmów z bliskimi i dbania o sen – które pozwoliło jej nawiązać bezpieczny kontakt z własnym ciałem. Zamiast nienawidzić swojego organizmu za ból i zmęczenie, zaczęła go słuchać. Zrozumiała, że te fizyczne objawy depresji były wołaniem o uwagę, której tak bardzo sobie skąpiła.
Co możesz zrobić teraz?
Historia Anny pokazuje, że depresja i jej objawy psychiczne oraz fizyczne to skomplikowany labirynt, ale istnieje z niego wyjście. Rozpoznanie, że Twój ból pleców, bezsenność i pustka emocjonalna są ze sobą połączone, to pierwszy, najważniejszy krok.
Nie musisz od razu widzieć całych schodów. Wystarczy, że zrobisz jeden mały krok. Może to być przyznanie przed sobą: „Jest mi ciężko”. Może to być chwila wyrozumiałości dla swojego zmęczenia. A może poszukanie metody, która – tak jak w przypadku Anny – pomoże Ci łagodnie uwolnić napięcie z ciała i ukoić rozbiegane myśli.
Chcesz dowiedzieć się więcej o metodach pracy z emocjami?
Jeśli czujesz, że historia Anny jest Ci bliska i chciałbyś poznać narzędzia, które wspierają powrót do równowagi, zapraszam Cię do odwiedzenia strony głównej. Znajdziesz tam informacje o terapii EFT i o tym, jak może ona stać się wsparciem w Twojej drodze do zdrowia. Kliknij przycisk.
Komentarze